සිහිනය

ඇදී යයි සිත ඈත දුරකට..
නිහඩ බව රජ කරන මොහොතක..
කොහේ යම්දෝ ඇසුවේ නැත මම..
දනිමි මම ඇය ඔබ දෙපා ලඟ..

මුව සිනා මැද කඳුළු මුතු කැට..
ඇඳී යයි දෙකබුල් පහස විඳ..
ඇයිද නොදනිමි හඬන්නේ මම..
කව්රු තැලුවේද අහිංසක සිත..

වරද ඔබේ නොව මගේමයි බව..
දනිමි නමුදුත් පෙම් කරමි තව..
සිහිනයක් බව දැන දැනම ඔබ..
අවදි වන්නට නොපතමි මම.....


-අමන්දා ලියනගේ-